کد خبر:

5305

http://shahron.ir/?p=5305

کپی لینک
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک گذاری در whatsapp

دیدگاه

۲ Comments

  1. میلاد

    اما مهم‌تر از ساختن، نهگداری است.

    غلط املایی

    1. مهدیار زمزم

      سلام. ممنون از دقت شما. اشتباه تصحیح شد منتها سایت یک اشکالی دارد که تا مجددا صفحه را رفرش نکنید متن تصحیح‌شده را نشان نمی‌دهد که به زودی برطرف خواهیم کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

خشت به خشت تا علامه فیض
گزارشی پیرامون بهسازی خیابان شهید اسلامی‌تبار

چند سال پیش سفری به شهر یزد داشتم. شکوهی که خشت به خشت توسط یزدی‌ها ساخته‌شده تا امروز حیرت گردشگران را برمی‌انگیزد. اما مهم‌تر از ساختن، نگهداری است. علاقه مردم به فرهنگ شهرشان و توجه شهرداری یزد به زیباسازی شهر با استفاده از الگوی بومی منطقه، پایه‌های این شکوه هستند.

بعد از دیدن یزد، بیشتر به حال شهر خودمان افسوس می‌خوردم. شهری که سال‌های سال در مسیرِ مقابلِ میراث و فرهنگ شهری خود گام برمی‌داشت. روز به روز بر تعداد خانه‌ها و معابر جدید با معماری غیر بومی افزوده می‌شد و هر چه از گذشته هم مانده بود، در مسیر زوال افتاده بود. حالا، چند وقتی است که این جریان در کاشان کند شده است. حالا دیگر به بافت سنتی شهر به چشم جایی که باید زودتر تخریب شود نگاه نمی‌شود. بافتی که دارای یک روح و فرهنگ قدیمی است و فرصتی است برای رونق بیشتر صنعت گردشگری در شهر. در کنار گردشگری، توجه به این بافت باعث پیوند مردمان شهر با هویت خود می‌شود. به طور مسلم با توجه هرچه بیشتر به این بافت و بهسازی آن، فضای شهر بیشتر رنگ و بوی حیات به خود می‌گیرد و بر کیفیت روانی زندگی در کاشان تأثیر مثبت دارد.

یکی از معابر قدیمیِ در حال بهسازی،  خیابان اسلامی‌تبار و حوالی آرامستان فیض‌کاشانی است. منظقه‌ای که  آرامگاه علامه فیض را به عنوان تکه‌ای از میراث تاریخی کاشان در خود جای داده است. به همت  شهرداری‌کاشان ، پروژه‌ای در این منطقه در حال اجراست که علاوه بر بهبود وضعیت ترافیکی این معبر، زیباسازی این منطقه را نیز در دستور کار خود دارد. بهسازی‌ای که با استفاده از الگوی معماری بومی، در تلاش برای حفظ میراث شهری کاشان است. در این طرح، معبر قدیمی منطقه که از چند سال پیش تا به حال  یک طرفه بود، جای خود را به معابر تازه تأسیس داده و همین امر از حجم ترافیک اطراف آرامگاه فیض کاسته است. همچین با سنگ فرش قسمتی از خیابان و ساخت پیاده‌روهای جدید و ایجاد فضایی به سبک باغ ایرانی، مسیری برای رفت و آمد کم خطر شهروندان و ساکنان به وجود خواهد آمد. برای گفت‌وگو درباره این پروژه، پای صحبت تنی‌چند از ساکنان این منطقه نشستم.

خانم مسنی که برای قرائت فاتحه‌ برای رفتگان خود به آرامستان فیض آمده بود در جواب این سوال که این بهسازی در تسهیل دسترسی به آرامستان فیض چه تأثیری می تواند داشته باشد گفت: «قبلاً که می‌خواستم برای فاتحه به مزار بیایم، دغدغه شلوغی این معبر را داشتم. حالا که خیابانی را جایگزین این مسیر تنگ کرده‌اند، شلوغی اینجا کم‌تر شده و مثل سابق نیست. ماشین‌ها که کم‌تر تردد کنند، ‌آدم راحت‌تر می‌تواند اینجا راه برود. موتوری‌ها قبلاً مدام از بین جمعیت شلوغ رد می‌شدند و هر لحظه ممکن بود با یک عابر تصادف کنند. اینجور کارها را باید زودتر از این انجام می‌دادند».

شهروند دیگری که با او صحبت کردم، دبیری بازنشسته بود. وقتی پرسیدم که چقدر این نوع زیباسازی‌ها برای شهری مثل کاشان لازم است گفت: «ما چه بخواهیم و چه نخواهیم، در این شهر به دنیا آمده‌ایم و رشد کرده‌ایم. ما با این دیوار‌ها، این کوچه‌ها، این کاهگل‌ها بزرگ شده‌ایمشده‌شدهیم. اگر اینها را از ما بگیرند، ما دیگر کاشانی نیستیم. نمی‌گویم مثل هزار سال پیش خانه بسازیم، اما می‌توانیم حداقل نمای بیرونی خانه‌ها و معابرمان را مثل قدیم کار کنیم. اگر قرار باشد که در همه شهرها به یک شکل خانه بسازیم و آنها را نما کنیم که دیگر فرهنگ شهرها هیچ می‌شود. آیا نباید حداقل از لحاظ معماری بین کاشان و یک شهر شمالی تفاوت باشد؟ ای کاش مسئولان شهری کاشان زودتر متوجه چنین تفاوت‌های فرهنگی می‌شدند. به نظرم یکی از بهترین پروژهایی که در شهر، در چندسال اخیر انجام گرفته، نماکاری و سنگ فرش اطراف مسجد آقابزرگ بوده است».

بعد از این دو شهروند، به پیش یکی از کسبه منطقه رفتم. هر چقدر دو مصاحبه‌شونده قبلی از این طرح رضایت داشتند، نفر سوم دل خوشی از آن نداشت. می‌گفت: «هر چند وقت یکبار می‌آیند و یک پولی خرج این در و  دیوارها می‌کنند. الآن چند وقت است که این راه را بسته‌اند و به قول خودشان دارند بهسازی می‌کنند. یک باد که می‌آید، تمام منطقه را ماسه و آهک بر می‌دارد. اصلاً اگر می‌خواهند بهسازی کنند چرا اینقدر طولش می‌دهند. تمام این کارها را می‌شد یک ماهه جمع کرد. مردم وقتی می‌بینند اینجا گرد و خاک است، کم‌تر برای خرید به اینجا می‌آیند و راهشان را کج می‌کنند. عوارض شهرداری نمی‌دهیم که شهرداری بیاید کاسبی ما را کساد کند».

یکی از کسبه دیگر که سال‌ها در این منطقه مغازه داشت و به قولی ریش سفید محل به حساب می‌آمد در جواب این پرسش که چقدر این بهسازی روی کسب و کار مغازه‌داران تأثیر داشته است، گفت: «خب دیگر کسب و کاری نمانده که بخواهم بگویم خوب هست یا بد. راهی را که چندین دهه محل رفت آمد مردم بوده بسته‌اند و جای آن دارند حوض درست می‌کنند. به قول خودشان یک راه جایگزین هم درست کرده‌اند، اما چه فایده برای ما! تازه همان راه نیز انقدر مارپیچ دارد که مدام در آن تصادف می‌شود. من خودم حتی یکبار می‌خواستم نامه‌ای خطاب به شهرداری بنویسم و مشکلات این طرح را بگویم. اگر در واقع می‌خواهند کار عمرانی بکنند، خیابان‌های شهر را را آسفالت کنند نه اینکه بیایند پول مردم را خرج دیوارها کنند. این دیوارها صد سال به این شکل بوده، صد سال دیگر هم به این شکل می‌ماند، اتفاقی نمی‌افتاد».

مغازه‌داران دیگری هم که با آنها صحبت کردیم همین نظرات را داشتند و از کسادی بازار کار خود ناراضی بودند. اما نظر برخی از ساکنان با آنها تفاوت داشت. یکی از آنها که جوانی ۳۰ ساله بود گفت: «من نمی‌گویم این طرح مشکل نداشته و برخی کارها را کساد نکرده است. برادر خود من هم که در همین جا مغازه دارد از این موضوع گله دارد اما خب باید این را هم دید که این بهسازی‌ها می‌تواند روی قیمت املاک در این منطقه تأثیر مثبت داشته باشد و این به نفع ساکنان است. اگر این محله در و دیوار قشنگی نداشته باشد خیلی هم مورد توجه مردم قرار نمی‌گیرد و همیشه یک محله حاشیه‌ای باقی می‌ماند. تازه محل هم آرام‌تر شده است. یک زمانی آنقدر ماشین و موتور اینجا رفت و آمد می‌کرد که سر آدم سوت می‌کشید».