کد خبر:

6571

http://shahron.ir/?p=6571

کپی لینک
Share on twitter
Share on telegram
Share on whatsapp

دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

«درب باغ» و حکایت آن زمین والیبال

شوق احیای مرکز محله درب باغ و افتتاح زمین والیبال آن، مهدی سلطانی‌راد را به نگارش مطلبی واداشته است با طعم خاطره و نوستالژی. حیفمان آمد که مطلب منتشرشده او در پایگاه خبری کاشان‌آنلاین را در شهرآن انتشار ندهیم.

این نوشته پلی است بین دیروز و امروز؛ بین خاطرات و نوستالژی‌های نهفته در دل محلات قدیمی یک شهر با الزامات عصر مدرنیته؛ بین نسل پر شر و شور خردسال، نوجوان و جوانِ دیروزِ این شهر و میراث‌دارانِ امروزی آن نسل و عُلقه و دلبستگی‌های مشترک‌شان …

بهانه‌ این نوشتارِ نه چندان مطول، دگرگونی و تغییر حال و هوای یک محله قدیمی و اصیل در کاشان با همت مدیریت شهری است که در کنار تأمین آسفالت معابر و ایجاد پارک و بوستان، گوشه‌چشم داشتن به محله‌های اصل و نسب دار و کهن شهر را هم وظیفه خود می‌داند، دگرگونی و تغییر حال و هوا، البته با حفظ اصالت‌ها و هویت گذشته‌ آن.

یک کوچه، نخ چلّه، والیبال و دیگر هیچ !

تا چند سال پیش که بافت قدیمی کاشان آن چنان دستی نخورده بود، آثارش را هنوز در کوچه‌ها و پای پنجره‌ فلزی بعضی خانه‌ها می‌شد دید. حفاظ هایی که ته مانده یک پودِ زیر یا نخ چله‌ی پوسیده به دور آن خودنمایی می کرد و اگر بچه‌ی ناف این شهر باشی این تصویر در ته ذهنت فوراً تو را می‌بَرَد به والیبال‌های ساده و بی غل و غش کودکانش در کوچه پس کوچه‌های سالیان دور.

تو را می بَرَد به تق و تق‌های برخوردِ توپ یک پسر بچه کاشانی با دیوار کوچه در یک بعدازظهر که انگار اسمِ رمزِ از خانه بیرون خزیدن بچه همسایه‌ها و یک فوتبال یا والیبال‌زدن عصرانه‌ مَشت بود!

سنتِ کهنِ قالی‌بافیِ مادرانِ این شهر، کار بچه‌هایی را که در بعدازظهرهای تابستان کاشان یا فصل مدرسه، که درس و مشقی نداشتند راحت کرده بود. با خلاقیت کودکانه‌شان کوچه‌هایی کاهگلی که عرضش شاید کمتر از سه متر بود را با پود یا نخ چله‌ی کِش‌رفته از دارِقالی مادر، با بستن یک طرفش به همان میله حفاظ پنجره همسایه و سمت دیگرش را به میخی در آن سمت کوچه به زمینِ والیبالی ساده با کمترین هزینه تبدیل می‌کردند.

مگر چند تای آنها از کتونی‌های چینی‌ سفید آن دوران به پا داشتند؟ بعضی از همان خستگی‌نشناس‌های دهه چهلیِ ۱۰- ۱۲ ساله، با پیژامه‌های چهارخانه آن دوران و دمپایی، در حد سعید معروف و از بغل آن تور نخ چله‌ای، چنان مثل هلو به یارشان پاس می‌دادند که بیا و ببین! به همین سادگی. جیغ و داد و عشق و حال به خاطر خواباندن توپ در زمین حریف در کوچه پس کوچه‌های پشت مشهد و درب باغ و محله عبدالله‌خانی و … با دو متر نخ و یک توپ! دیگر از خدا چه می‌خواستند؟!

زمانه که تغییر کرد و سن‌ها که بالا رفت و علاقه‌ها که بیشتر زبانه کشید حالا نوبت غربال و سربرآوردن «عشق والیبال‌های واقعی شهر» بود. حالا نوبت این بود که اگر یک زمین خالی بایر در محله‌شان هست، خاک و سنگ آن را کنار بزنند و دو تا تیر آهنی با فاصله وسط آن بکارند و اگر دستشان به دهنشان می‌رسد یک تور والیبال هم به تیرها ببندند و خلاص! گچ برای خط‌کشی زمین هم که جورکردنش کار سختی نبود!

شهرداری و احیای آن زمین قدیمی والیبال در درب باغ

این عکس نمایی از زمین خاکی والیبال «محله درب باغ» کاشان را در سالیان پیش از انقلاب نشان می‌دهد. شهری که اولین سالن ورزشی‌اش با همت عالیجنابِ روانشاد حاج سید محمود لاجوردی -کارآفرین و فعال اقتصادی خوشنام این شهر- در سال ۱۳۴۸ افتتاح شد تا والیبال باشگاهی و رقابتی در کاشان که پیش از افتتاح این سالن بر روی خاک یا آسفالتِ مجموعه‌ کلوپ برپا می‌شد، با حال و هوایی دیگر در کاشان برگزار شود.

در این عکس بازیگرانی را در میدان والیبال زمین خاکی این محله در سنین مختلف و با استایل‌های متفاوت می‌بینیم که برایشان نداشتن لباس ورزشی مهم نیست. آنها در کنار خشت و کلوخ‌های کنار زده شده در یک محله‌ قدیمی و زمینی که به گمان، خودشان راست و ریستش کرده‌اند، هیجان و شور و نشاط می‌آفرینند.

شدت این هیجان و سرخوشی را می‌توان در تماشاگرانی که دست در جیب و کنار خط طولی به تماشای سرویس و آبشارهای آنان و دنبال‌کردن نتیجه نشسته‌اند مشاهده کرد …

نمی‌دانم والیبال در زمین خاکی تا چه زمانی در «محله‌ درب باغ» جریان داشت اما از ۲۰ مرداد ۹۹ دیگر لباس هیچ یک از بچه‌های والیبال‌دوست این محله خاک و خُلی نمی‌شود و تن و بدن بازیکنی، با فرودآمدن بعد از کوبیدن توپ در زمین حریف و شیرجه و توپ‌گیری در زمین خودی، جای زخم و زیل بر آن نمی‌ماند، چرا که با احیا و بازآفرینی «محله‌ی درب باغ» توسط شهرداری، زمین والیبال این محله نیز جلوه و سیمایی دلپذیر پیدا کرد.

حالا دیگر خاک و خل، جای خود را برای همیشه به «چمن مصنوعی» داده و همهمه و شور و حال و کری خواندن برای رقیب در «زمین والیبال محله‌ی درب باغ» به اندازه خود بازی به بچه‌های این محله لذت می‌دهد.

راستی خودمانیم؛ حالا که با پیگیری ریش‌سفیدها و معتمدان «مرکز محله‌ درب باغ» با حفظ هویت و اصالت این نقطه از کاشان در عصر مدرنیته، سیما و منظری دلپذیر یافته است، آیا حیف نمی‌بود اگر نوجوانان و جوانان ورزش‌دوست این محله سهمی از اتحاد و همدلی «معتمدین و مدیریت شهری» نمی‌بردند؟